“خواننده هایی هستند که از تاریکی شعر را می خوانند ، خواننده هایی که شعر را در تاریکی می خوانند . خواندن هم "استیل "می طلبد . خواندن هنری است که سهمش را درشعر ، و به طور کلی در ادبیات ، باید جدی گرفت . یک خواننده ی حرفه ای در حاشیه ی آنچه می خواند برای خودش ابزاری دارد و کار گاهی . خواننده ای که برای خواندن متن کارگاه شخصی نداشته باشد یک خواننده ی بی ساز و برگ ،یک خواننده ی عامی ، است . برعکس ، خواننده ی باساز وبرگ ، سطرهایی نخوانده را می خواند ، لای سطرها را می خواند . در این معنا ، خواندن خود نوعی خلق است ، آفرینش است . خواننده ای که نمی نویسد ولی خودش متنی برای خواندن می شود . این طور خواندن ، قدرت است . و فکر می کنم که پل کلودل شاعر فرانسوی از این هم فراتر می رود وقتی می گوید : غرض وهدف ادبیات این است که خواندن یاد بگیریم یدالله رویایی . از سخنرانی در انجمن معماران و شهرسازان ایرانی . پاریس فوریه 98 منتشر شده با عنوان "جای کلمه”